طلسم غربتم امشب شكسته خواهد شد
و سفره‌اي كه تهي بود، بسته خواهد شد
و در حوالي شب‌هاي عيد، همسايه‌!
صداي گريه نخواهي شنيد، همسايه‌!
همان غريبه كه قلّك نداشت‌، خواهد رفت‌
و كودكي كه عروسك نداشت‌، خواهد رفت‌
.
.
.

اگر چه مزرع ما دانه‌هاي جو هم داشت‌
و چند بتّة مستوجب درو هم داشت‌
اگر چه تلخ شد آرامش هميشةتان‌
اگر چه كودك من سنگ زد به شيشةتان‌
اگر چه سيبي از اين شاخه ناگهان گم شد
و ماية نگراني براي مردم شد
اگر چه متّهم جُرم مستند بودم‌

اگر چه لايق سنگيني لحد بودم‌
دم سفر مپسنديد نااميد مرا
ولو دروغ‌، عزيزان‌! بحل كنيد مرا
تمام آنچه ندارم نهاده خواهم رفت‌
پياده آمده بودم‌، پياده خواهم رفت‌

خدايا

اگر گناه من عاشقيست

پس آنكه آدم هست و عاشق نيست كيست..؟؟

 رو می شنویم، پررنگها رو می بینیم و کارهای سخت رو دوست داریم. غافل از اینکه

خوبها آسون میان، بی رنگ می مونن و بی صدا می رن!

در طلوع یک دوست هرگز غروب نیست، پس زندگی کن برای کسی که دوستش داری...

چشمهایم درمانده شدند بس که دنبالت گشتند و نیافتند. بغض هایم سنگ شدند از صبر، لحظه هایم زهر شدند از انتظار.آخر تو که می دانی چقدر عاشق بارانم

بیا بخوان از نجوای خاموشم درد را، از تمنای دلم حسرت را،از سکون چشمهایم خروش هزاران رود را...بخوان که فقط چشمهای تو توان خواندن دارند باقی همه دیوارند...

تنگناي دل خسته و تنهاي مرا رهگذري جز تو نمانده است،و كاش رد عبوري از تو ،در صحن و سراي دل خونين و چشم اشكبارم ماندگار مي شد....

خدایا ...

غم و اندوه اگر هم روزي مثل باران باريد
 
يا دل شيشه ايت از لب پنجره ي عشق زمين خورد و شكست ...

با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن و بگو با دل خود

كه خدا هست ... ! خدا هست ... !

غم و اندوه اگر هست بگو تا باشد

معني خوشبختي ، بودن اندوه است . . .

اي كاش فدك اين همه اسرار نداشت

اي كاش مدينه در و ديوار نداشت

فرياد دل محسن زهرا اين بود

اي كاش در سوخته مسمار نداشت

كاش قلبم به قبرش راه داشت

كاش زهرا هم زيارتگاه داشت

                                               کاش میشد اشک راتهدید کرد

                                                         مدت لبخند را تمدید کرد

   کاش میشد در میان لحظه ها

                                                        لحظه شادي ها را تمديد كرد

                                                      کاش میشد در میان لحظه ها

                                                  لحظه شادي ها را نزديك كرد

                                                      کاش میشد

                                                             کاش میشد

چيزي جز سکوت در برابرت ندارم .... هيچ!

 حالا من درهياهوي درونم گمشده ام ببين به کجا رسيده ام

 فقط يکبار بنگر به من ببين چگونه مي پرستمت

ببين به جاي اشک برايت دعا مي کنم

 ببين براي گفتن دوست داشتنت التماس مي کنم در سکوت مي شکنم ...

 تو را فرياد مي زنم در سکوت اشک مي ريزم ..

براي تو لبخند مي زنم ... بمان!!! ... تا فريادم به گوشت برسد ...

لبخند بزن ... که ارزوي ديدنش را دارم ...هنوز صدای خنده هايت در گوشم

اواز مي خواند اواز سر مستي ... اواز زندگي !!...

به نفس حسادت مي كنم. كه در هر دم و بازدم همراه توست.

به مسير نگاهت كه مرا نمي جويد حسادت مي كنم.

به قلب كه تنها براي تو مي تپد. كه وجودت را از خون خود لبريز كرده حسادت ميكنم.

به پلكهايت حسادت مي كنم كه در آرامش شب چشمانت را نوازش مي كنند و نور در پس آنها محو مي شود.

به لب كه لبخند را بر لبانت مي نشاند.

به هوا حسادت مي كنم كه عطر حضورت را مي بويد.

من به شنهاي ساحلي كه بر آن گام مي گذاري حسادت مي كنم. 
به همين شنهاي كه حضورت را تا موج بعدي به خاطر مي سپارند. من حسادت مي كنم.

من حتي به اشك هم حسادت مي كنم.كه در اوج غم و شادي هاي تو همراه توست. و از ته دلت جاري مي شود.

من حسودم.

من به آفتاب حسادت مي كنم. كه از روشني آن نور مي گيري.

من به سردي سايه حسادت مي كنم. كه حتي از آفتاب هم به آن پناه مي بري.
به غروب كه سرخيش را تا آخرين بودن لحظه لحظه نظاره مي كني.
به نسيم حسادت مي كنم. به نسيمي كه گونه هايت را به دستان نوازشگرش مي سپاري.

من به باران حسادت مي كنم. به قطره قطره اش كه در دلتنگي ها براي تو مي بارند.

من حسادت مي كنم.

من به تكرار صبح حسادت مي كنم.
كه تكرار صبح برایت تكراري نمی شود. که شرع دوباره توست.

من حسودم.

به لحظه های تنهايي تو حسادت مي كنم.

که در تنهایی تو ، من نیستم.

من نيستم.

آه، كاش بودم. كاش نفسي بودم.
نسيمي شايد.
يا كه باراني.

قطره اي شايد.

كاش بودم.

آفتابي بودم كاش، كاش غروب مي بودم.

سايه اي شايد.

من نيستم.

بوی بهار می آید ، چراغهای مهر و آشتی بر سقف دلها آویخته می شود

رنگین کمان محبت در آسمان آرزوها گسترانیده می شود.

کاش غصه هایمان هم با برفها آب میشد!

دیدارها تازه می شود، دلها به هم نزدیک می شوند و دستها در هم گره می خورند.

کاش هر روز عید بود و هر فصل بهار!

بگذارید شکوفه ها بیایند و دامان بی رنگ ما را صفایی بدهند .

بگذارید هفت سین ها به سفره خالی ما رونقی بدهند

فرصت دهید واژه ها سبز شوندو روبروی ما بنشینند!

رفتن

   باز باران بر گونه هايم مي بارد،افسوس كه زمان مي گذرد و چشمانم به انتظار است،

   آه از آن وقتي كه رفتي و من را در حسرت نگاه بي ريايت گزاشتي.

   حيف كه عشق پاكم همه سرمايه لايق قلب شكسته تو نشد،

   با اينكه مي گفتي قلب شكسته نمي تواند عشقي را داشته باشد.

   اما مهربانم قلب من، قلبم و روحم شكسته و لبهايم بعد از رفتنت جز آه كلام ديگري را

   زمزمه نمي كنند.

 صداي تو

   وقتي  به ياد تو مي افتم آرامشي در وجودم احساس  مي كنم كه گويي در خواب عميق

 فرو رفته ام . وقتي تو را مي بينم تمتم دنيا جلوي  چشام روشن مي شود گويي كه ستاره هاي

 آسمان بر روي  زمين فرود آمدند . وقتي كه صدايت را مي شنوم صدايت طنين بخش روح و

روانم است و غم و غصه از وجودم خارج مي شود . پس تو اي گل هميشه بهارم هميشه در

يادم بمان ، هميشه جلوي  چشام بيا و هميشه صدايت صدايت نوازشگر روح و روانم باشد

تا با صداي تو دنيا را بفهمانم كه تو زيباترين صداي  دنيا را داري .

اونی که دوسم داره

می رم به طرف غروب آفتاب جایی که می دونم هر روز یه نفر به اونجا نگاه می کنه و منو میبینه

میدونم یکی تو دنیاست که وقتی دلم میگیره ،وقتی که بغض تو گلومه

اون واسم دل  نگرونه 

 اونی که منو  دوست داره و اونی که من اونو دوست دارم روزی منو پیدا می کنه.

خدایا ما اگر بد کنیم

ترا بنده های خوب بسیار است ولی تو اگر مدارا نکنی مارا خدایی دیگر کجاست؟

با اين فاصله اي كه ميان من و توست چگونه آن جهره ي درخشانت ميسر است ؟

اي مهتاب آسمان شب هاي دلتنگي من

با اين فاصله اي كه ميان من و توست چگونه دستانت را در دست گيرم ؟

 آري من ستاره مي شوم و به آسمان زندگيت مي آيم تا بر چهره ي درخشانت بوسه زنم.

مهربانم

دلم به درد آمده از اين فاصله ، دلم به درد آمده از اين انتظار و دوري.

اي ستاره ي درخشان شب هايم

 با ديدن تو آرام مي شوم و روزها نيز كه دل آبيت را مي بينم ، عاشق تر از هميشه مي شوم.

انتظار مي كشم تا شايد خداونند بال هايي را به من هديه كند تا با بال هاي پر غرورم به سوي تو پرواز كنم و دستان گرمت را براي هميشه در دست گيرم .

پا می گذارم بر خلوت آسمان

و صدای تپش سینه ی ابرها را می شنوم

که در حضورم باران را تمنّا می کنند

که بغل آواز برای پرستوها  باشد

ردّ پايش از آن سو پيدا بود

  صداي سازش پلك مي فشرد

  بوسه مي زد بر گل آبي

پا مي گذاشت ر پنجره ي شعرم

جوانه مي زد احساس در باغ شعرم

هميشه چشم هايم

التماس مي كنند،باران را كه

مهمان خلوت لحظه هايم باشد

تا شكوفه شود غنچه ي تبسّم .

رویایم به امید دیدن تو

از سرزمین خویش کوچ کرده

تا تماشاگر نگاهت باشد

اینک تو در کدام نگاهستان نشسته ای ؟

نسیمت مهری بود

که در بوستان دلم دمید

و گل های یاس را در دلم پروراند

پس بنویس از عبور قطار

که از ریل های لحظه هایت می گذرد

و تو همان کودکی هستی

که بر روی خاک نشسته ای

و هم آغوش عروسک زیبایت

و به شیشه های خاک نشسته می نگری ...

شنيدم فرياد ابر را

در سكوت خاموش

كه مرگ خورشيد را اعلام مي كرد

پس سياهي در انتظار ماست

بايد پلك هايمان را برهم بگذاريم

و شيطان از پشت ابر سياه

با بال هاي آتشين مي آيد

و فرو مي ريزد سقف آسمان را

و به جرم بي گناهي مان

ما را مجازات كرد

و جدايي انداخت بين ما و قلم ها

و سوزاند ما را در كوير عطش ناك تنش

و زمين دهان باز كرد و بلعيدمان

و اين چنين بود

كه سرنوشتمان را رقم زده بود .

  ای کاش خلوت سهم من بود و شقایق

  و شب سکوت را به ما هدیه می داد

  تنهایی دستهایم شکفتن لحظه هایم بود

  ثانیه ها شیرین بود در نگاه ما

  و آینه پا می گذاشت به خلوت لحظه هایمان

  با شقایق فصل های زندگیم سرخ بود

  و می درخشید خورشید فردایم

  آرزوی دل، همسفر شقايق بود

  دلتنگ است خاك سرزمين رويايم

   يك جرعه شقايق .

        تو را در نگان آب تماشا می کنم

       که جریان گرفته ای با زمزمه ی آبی ها

        عبور آبی جویبار بیدار است

       که زلال آینه ی پاکی هاست

      هنوز بوی تبسم در میان آب جاریست

     که در بستر نگاه تو موج می زند .

               بگذار تا جرعه ای از باران چشمانت بر دستانم بچکد...

   خيانت تنها اين نيست كه شب را با ديگري بگذراني ...

   خيانت ميتواند دروغ دوست داشتن باشد ...

   خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ...

  خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باشد

بهانه ای به وسعت یک عمر

ای کاش که از روز اول تو را ندیده بودم و به چشمان افسونگرت نگاه نمی کردم . ای کاش دژخیمان بی رحم مرا به غل و زنجیر نمی کشیدند تا راز دل با تو در میان نمی نهادم . من هرچی داشتم به پای تو ریختم تا شاید محبتی ستانم . اما تو مرا فریب دادی ، از خانه و زندگی دورم ساختی و برای اولین بار راز خیانت کردن را به من آموختی . می گفتی: دوستت دارم ! ولی در خفا به دیگران عشق می ورزیدی

آه ... که لعنت بر تو باد